W obliczu straty nasza psychika potrafi „zatrzymać” utraconą osobę w sobie, sprawiając, że jej wpływ przejawia się w naszych myślach, emocjach, lękach, a czasem nawet decyzjach życiowych, niekiedy przybierając tragiczną postać. Czasami wewnętrzna lojalność wobec zmarłego czy utraconego obiektu prowadzi do emocjonalnego zamrożenia lub autodestrukcyjnych wyborów. To nieświadoma próba złagodzenia poczucia winy, utrzymania więzi lub zaprzeczenia stracie. Znaczenie śmierci i utraty może ulec osłabieniu lub wręcz zostać zanegowane, ponieważ ego montuje w sobie utracony obiekt i identyfikuje się z nim, w pewnym sensie podtrzymując go przy życiu. Jak zauważył Freud „w ten sposób cień obiektu pada na ego”.

Wojciech Hańbowski w książce W cieniu zmarłego obiektu analizował możliwe przyczyny takiego zjawiska:„Szukając precyzyjniejszej odpowiedzi na pytanie, dlaczego w niektórych przypadkach żałoba przybiera postać tak konkretnego i drastycznego związku ze światem zmarłych, jeszcze raz nawiążę do utworu Hoffmana, który tak zafascynował Freuda. Ujmując rzecz krótko, Hoffman opowiada o małym chłopcu, który w procesie formowania się osobowości musiał zmagać się z siłą wewnętrznych impulsów i lęków edypalnych związanych z jednej strony z chęcią pozbycia się ojca – i z drugiej strony – z tragiczną śmiercią ojca. Można powiedzieć, że opowieść ta wskazuje na trzy istotne czynniki wpływające na fakt identyfikowania się ze zmarłymi obiektami. Po pierwsze takim czynnikiem byłoby słabe, dopiero kształtujące się dziecięce ego, którego podstawowymi funkcjami są mechanizmy introjekcji, identyfikacji i projekcji; po drugie – silne wrogie impulsy w stosunku do obiektu i wreszcie po trzecie – tragedia zewnętrzna, na przykład śmierć bliskiej osoby lub inna trauma związana z utratą ważnego obiektu.

Wydaje się, że jeśli następuje fatalna koincydencja niszczycielskich życzeń z utratą kogoś lub czegoś bliskiego, to słabe, młode ego jeszcze oddzielone od obiektu nie jest w stanie tolerować utraty i separacji, które będzie kojarzone z własną agresją i triumfem, z miejsca przywołując nieznośne poczucie winy. Słabe ego będzie chciało w takiej sytuacji zaprzeczyć prawdzie śmierci i wierzyć, że może omnipotentnie istnieć tak, jakby nadal żyli ci, którzy tak naprawdę umarli, albo też, czyniąc własne życie martwym, może w inny sposób zatrzeć różnicę pomiędzy żywymi a umarłymi.”